KUTLU OLSUN
KUTLU OLSUN
İçimdeki çocuk bugün itibariyle büyüdü. Ne çabuk geçti o yıllar. O güzel, o dertsiz günler bitti. Artık yetişkin biri oldum bugün. Belki biraz geç oldu; ama sonuçta oldu. O kısa pantolonlu, orda burada gezen, küçücük şeylerden mutlu olan çocuk büyüdü. Tam da bugün büyüdü. Dertler, kederler, ağır düşünceler onu büyüttü. Bugün ben doğalı yeni bir yıl daha bitti, eski bir yaş daha geçti. Kutlu olsun…
Büyümenin yaşı yoktur bence. İnsanı büyüten ya da aynı bırakan onun karşılaştığı sıkıntılar, olumsuzluklar, acılar büyütür ya da aynı bırakır. İnsan genel olarak mutlu bir yaşam sürmüşse büyümez. Ama nereye kadar? İnsan kaçamaz büyümekten er ya da geç büyür. Sanırım önemli olan büyümenin hızı. Eğer hızlı büyüyorsak hem kötü hem iyi. İnsanı hayata hazırlar büyümek. Erken de yaşlandırır, erken çöker insan. Büyümemek, hep güldürür, dertlerden uzak tutar, içinde bir çocuk barındırır insanın.
Ben, büyümek istemiyorum ve hiç istemedim. Hayat büyüttü beni. Hep o çocukla yaşamak istedim. Keşke, keşke demeden yaşayabilsem. Gerçi bunu bile derken keşke demiş oluyorum. İnsanın hayal ettiği gibi yaşayabilmesi ne hoş olurdu.
Hayallerimizin gerçekleşmesi umudu ve duasıyla…
(Nice yıllara Cengiz, büyüyen Cengiz nice yıllara…)
0 yorum yazilmistir « Önceki - Sonraki »
